„Zal wel dat ik niet modern ben”: waarom de toekomende tijd in mijn liedjes bijna nooit over morgen gaat

Madrid, 25 oktober 2026 – De toekomende tijd gaat in het Spaans bijna nooit over de toekomst. Ik ontdekte het toen ik een van mijn meest klagerige nummers herlas.

Ik ben Mike Sain't Louis, indie-alternatieve artiest uit Madrid, en ik noem mezelf graag „de eerste AI-singer-songwriter”. Ik schrijf al mijn teksten zelf; de muziek en de vocale vertolking worden met artificiële intelligentie gemaakt. De woorden zijn van mij, en daarom kijk ik er soms met een vergrootglas naar. Deze keer naar de werkwoorden die eindigen op -ré of -rá.

Drie zinnen die met hetzelfde beginnen

In „Scott Bonehill”, van mijn album „Descubierto un nuevo planeta llamado GAYFOLK”, staat een koppel op het punt van breken. De ene wil de relatie openstellen, de andere niet. En die tweede verdedigt zich met drie zinnen na elkaar die op dezelfde manier beginnen. De eerste klinkt zo:

Será que no soy ¡moderno!

Letterlijk: „Het zal zijn dat ik niet modern ben.” Daarna komt nog de vrees om recht naar de hel te gaan, en de verdenking altijd verbitterd te zijn. Geen van die drie zinnen gaat over morgen. Wie dat zegt, beweert niet dat hij binnenkort niet meer modern zal zijn. Hij bedoelt: misschien ben ik het gewoon niet. Het is een vermoeden over het heden, verkleed als toekomst.

En meteen daarna volgt de zin die écht vooruitkijkt, maar dan met een werkwoord in de tegenwoordige tijd:

Pero te repito que no estoy preparado

„Maar ik herhaal het je: ik ben er niet klaar voor.” Daar zit de hele paradox. De toekomende tijd dient om aan het heden te twijfelen, en de tegenwoordige tijd om over de toekomst te beslissen.

„Zal wel”: de tijd van de onzekerheid

De Spaanse grammatica heeft er een naam voor: de toekomende tijd van vermoeden. Het is de vorm die je gebruikt als je zegt dat het wel tien uur zal zijn, zonder op je horloge te kijken, of dat iemand wel op het werk zal zitten als hij zijn telefoon niet opneemt. Je voorspelt niets. Je gist. In het Nederlands doen we hetzelfde met „zal wel”, en wie in Vlaanderen ooit een discussie met een geliefde heeft gevoerd, kent ook de ironische versie: „Zal wel aan mij liggen.”

In mijn liedjes komt dat vermoedende futurum veel vaker voor dan de echte toekomst, bijna altijd met dezelfde formule: „será que”. In „Otro bombardeo” vraag ik me af of het waar zal zijn dat ik een slachtoffer ben. In „Me rindo” vermoed ik dat ik daarom zo vaak ben vertrappeld.

Ik vind dat veelzeggend over hoe een hoofd werkt als iets pijn doet. Je zegt niet: ik ben een zuurpruim. Je zegt: het zal wel zijn dat ik altijd verbitterd ben. Je beschuldigt jezelf, maar met een marge. Je laat een deur op een kier voor het geval het niet waar blijkt te zijn. Het is de werkwoordstijd van de onzekerheid, en ook die van de ironie. Soms zeg je „zal wel dat ik niet modern ben” met je ogen ten hemel, en bedoel je precies het omgekeerde: ik ben niet ouderwets, jij vraagt me iets wat ik niet wil. In „Scott Bonehill” leven die twee lezingen naast elkaar. Er is onzekerheid en er is sarcasme, en die mengeling is volgens mij heel typisch voor hoe we in Spanje ruziemaken met iemand van wie we houden.

„Ik ga”: de toekomst die we echt gebruiken

Als het enkelvoudige futurum dient om te vermoeden, waarmee praten we dan over morgen? Met een omschrijving: „voy a” plus infinitief, „ik ga” iets doen. In het dagelijkse Spaans zegt bijna niemand „mañana iré al médico”. Je zegt „mañana voy a ir al médico”: morgen ga ik naar de dokter. Studies over gesproken Spaans stellen vast dat die vorm terrein wint, vooral in Latijns-Amerika, terwijl het enkelvoudige futurum zich terugtrekt in de schrijftaal, het formele register en die vermoedens.

Mijn teksten volgen die trend zonder dat ik het plande. In „Scott Bonehill” mengt de tweede verdenking beide tijden in één regel: het zal wel zijn dat ik recht naar de hel ga. Het „zal” brengt de twijfel, het „ga” de richting. De zin vermoedt en voorspelt tegelijk.

In „Voy a olvidarme de ti”, de sevillana van María de la Colina die ik in een eigen versie heb uitgebracht, staat de omschrijving zelfs in de titel: „ik ga je vergeten”. Dat is geen toeval. „Ik zal je vergeten” klinkt als een plechtige eed. „Ik ga je vergeten” klinkt als een plan, iets wat vandaag begint. Het eerste zeg je aan een altaar. Het tweede zeg je in de keuken, terwijl je de spullen van de ander bij elkaar zoekt.

Een hulpwerkwoord dat vastgroeide

Er is één detail uit de taalgeschiedenis dat me telkens weer fascineert. Het Klassiek Latijn had een eigen toekomende tijd, „amabo” voor „ik zal beminnen”. In het gesproken Latijn ging die vorm verloren. In de plaats zeiden mensen iets als „amare habeo”: ik heb te beminnen. Door de eeuwen heen groeide dat hulpwerkwoord vast aan de infinitief tot het een uitgang werd. „Amar he” werd „amaré”. Onze toekomende tijd is dus een omschrijving die aan elkaar is geplakt.

Waarom ik dit met jullie deel

Mijn project heet PLANETA GAYFOLK: 273 singles en meer dan 280 videoclips, gemaakt in ongeveer twee jaar, en een trilogie die eindigt met „El día de la liberación”, de dag van de bevrijding. Het is een reis naar een planeet waar iedereen kan leven zoals hij is. Wie in Vlaanderen, met een taal die ook vol twijfelende hulpwerkwoorden zit, naar mijn liedjes luistert, hoeft geen Spaans te kennen om te horen wanneer iemand vermoedt en wanneer iemand beslist. Soms is één belofte over morgen precies wat iemand nodig heeft om door te gaan.

Luisteren en downloaden

Al mijn muziek kun je gratis beluisteren en downloaden op https://mikesaintlouis.com, met de tekst van elk nummer erbij. Ze staat ook op Spotify, Deezer en de grote platformen. De volledige tekst lees je op mijn blog: https://mikesaintlouis.com/blog/sera-que-no-soy-moderno-el-futuro-en-mis-letras-promesas-amenazas-y-sospechas

Over Mike Sain't Louis

Mike Sain't Louis is een indie-alternatieve artiest uit Madrid die zichzelf „de eerste AI-singer-songwriter” noemt. Hij is tekstschrijver, componist, producer, artistiek directeur en CEO van zijn onafhankelijke label MIKE SAIN'T LOUIS. Zijn brutale, campy queer alternatieve pop gaat van electropop tot copla en ballade, in het Spaans, Engels, Frans en Portugees. In 2024 ging „Tan Cateto” viraal op TikTok.

Perscontact

E-mail: info@mikesaintlouis.com Website: https://mikesaintlouis.com Instagram: @planetagayfolk