Vin cinco minutos de anxos negros e máscaras de gas e saín cunha lista de convidados: «Beat My Post-Traumatic Stress», de Mike Sain't Louis

Madrid, 25 de outubro de 2026. Confeso que cheguei a este vídeo co título atravesado. «Beat My Post-Traumatic Stress» soa a diagnóstico, a consulta médica, a algo que un non pon nunha tarde de domingo. Pero o seu autor, Mike Sain't Louis, artista indie alternativo con base en Madrid que se presenta como «o primeiro cantautor IA», publicou no seu blog un texto que fai de guía, e decidín velo con el ao lado. O que segue é o que me pasou.

Un título con dúas lecturas

O primeiro que aprendín é que o título non está escollido por soar ben. En inglés pódese ler de dúas maneiras: «gañarlle ao meu estrés postraumático» e, xogando co verbo beat, «poñerlle ritmo ao meu estrés postraumático». As dúas lecturas son certas á vez. É unha pelexa e é un baile.

Na descrición que escribiu para YouTube, conta el, deixouno dito ao seu xeito: unha canción para sobrevivir a todo o que o corpo non esquece, con cicatrices metidas dentro dos sintetizadores e unha percusión que lle devolvía o pulso. Publicouno o 8 de xullo de 2025, ás oito e media da tarde en Madrid. A canción está en «Descubierto un nuevo planeta llamado GAYFOLK», o disco co que comezou a súa triloxía, aínda que no catálogo da súa web figura dentro do segundo, «Ojalá se pudiera viajar a GAYFOLK». El cóntao así, coas dúas referencias, e eu tamén.

Hai outro detalle que me gustou: a letra desta canción non está publicada, así que no texto non hai versos. Só o título, as súas notas e o que se ve. Que é moitísimo.

Un desfile sen palabras

O vídeo dura case cinco minutos e non ten diálogos, nin carteis explicativos, nin unha historia de principio a fin. Ten un desfile. Decenas de figuras que aparecen, cruzan a pantalla e desaparecen: anxos de ás negras, mulleres con veo, enmascarados, bailarinas que xiran, unha muller con ás de bolboreta, un trono, unha fogueira. Ningunha ten nome. Ningunha di nada.

Cando o rematou e o viu enteiro por primeira vez, escribe Mike Sain't Louis, decatouse de que fixera un retrato de familia. «Non da miña familia», aclara, «senón da xente que o trauma me deixou vivindo dentro». Por iso propón percorrelo personaxe a personaxe, como quen presenta os convidados dunha festa estraña. Fíxeno así.

A muller do cartel

A primeira convidada aparece antes da música. Pelo recollido, ombreiros ao aire con debuxos de tinta, un chal de cores esvarando polos brazos e as mans xuntas diante do peito, como quen reza ou como quen se suxeita. Detrás, unha feira de noite, con neons e un carrusel iluminado, e xente que pasea sen mirala.

É a única figura do vídeo que está nun lugar normal. Todo o que vén despois ocorre en sitios imposibles: pazos en ruínas, cemiterios, esplanadas en chamas. El le nela a persoa que somos de cara a fóra, a que vai á feira e sorrí nas fotos. Coas mans xuntas, iso si. Apertadas. Porque por dentro está a pasar todo o demais. Debo dicir que, despois de ler iso, a muller xa non me pareceu decorado.

O rapaz das teas fucsia

Despois chega un rapaz sen camisa, de pé nunha sala enorme con frescos esconchados nas paredes e velas acesas no chan. A cada lado, unha muller ergue unha tea longuísima de cor fucsia, e as teas móvense ao seu redor como auga ou como fume. El non se move.

Esa quietude, escribe o artista, resúltalle familiar. Hai unha forma de estar no mundo, cando pasaches por algo moi duro, que consiste en quedar inmóbil para que nada che toque. É unha maneira de protexerse e tamén unha maneira de non vivir. O fermoso do plano é a cor: no medio dun decorado gris e roto, as teas son o único vivo. «O fucsia é a cor que, en todo o meu planeta, significa que aínda hai algo que latexa», di. Máis adiante, as teas volven, e detrás delas aparecen figuras con máscaras de gas, coma se o tecido fose unha cortina entre dous mundos.

O home do sol no peito

Moi ao comezo hai outra figura central: un home de traxe negro, co torso descuberto baixo a chaqueta e unha luz dourada que lle sae do peito, coma un pequeno sol aceso xusto enriba do corazón. Ao seu arredor, mulleres vestidas de negro de pés a cabeza. Para min foi a imaxe que máis tempo me quedou na cabeza despois de apagar a pantalla.

Por que me importou

Mike Sain't Louis contou publicamente que, con axuda profesional, converte en música anos de relacións con parellas narcisistas, para dar visibilidade ao abuso psicolóxico e ás súas pegadas na saúde mental, e para que quen o vive se sinta visto e crido. Este vídeo non o explica con palabras. Móstrao cun desfile. E a min, que o vin desde Galicia sen saber case nada del, ese xeito de contalo sen dicilo chegoume máis ca moitas explicacións.

Onde escoitar e descargar

«Beat My Post-Traumatic Stress» e todo o catálogo escóitanse e descárganse de balde en https://mikesaintlouis.com, coa letra de cada canción que xa está publicada. Sen pagar e sen rexistro. Tamén está en Spotify, Deezer e as principais plataformas dixitais, e os videoclips publícanse en Instagram, en @planetagayfolk. O texto completo do artista, no seu blog: https://mikesaintlouis.com/blog/angeles-de-alas-negras-mascaras-de-gas-y-una-ronda-alrededor-del-fuego-los-personajes-de-beat-my-post-traumatic-stress

Acerca de Mike Sain't Louis

Letrista, compositor e produtor musical, director artístico e CEO do seu propio selo independente, MIKE SAIN'T LOUIS, sen discográfica nin intermediarios. Escribe todas as súas letras; a música e a interpretación vocal fanse con intelixencia artificial, como ferramenta de produción e arranxos. En arredor de dous anos construíu PLANETA GAYFOLK, con 273 singles e máis de 280 videoclips de pop alternativo queer, con humor e sen censura. En 2024, «Tan Cateto» fíxose viral en TikTok.

Contacto de prensa

Mike Sain't Louis Correo: info@mikesaintlouis.com Web: https://mikesaintlouis.com Instagram: @planetagayfolk