Οι πόρτες με τα λευκά γάντια: γιατί έκανα ένα βίντεο για όσους αποφασίζουν ποιος περνάει

Μαδρίτη, 25 Οκτωβρίου 2026

Γράφει ο Mike Sain't Louis

Το «Gatekeeping» είναι ένα από τα πιο σύντομα και πιο ξερά τραγούδια μου. Ο στίχος, στα αγγλικά, αποτελείται από ελάχιστες φράσεις που πέφτουν σαν σφραγίδες πάνω σε χαρτί: «it doesn't count». Αυτό δεν μετράει. Το βιντεοκλίπ ανέβηκε στο YouTube στις 19 Δεκεμβρίου 2025 και διαρκεί 2:45. Σε αυτά τα λεπτά περνούν από την οθόνη πάνω από είκοσι διαφορετικές αίθουσες.

Για το ποιον αφορά ο στίχος έχω ήδη γράψει. Εδώ θέλω να κάνω κάτι άλλο: να δω το βίντεο πλάνο προς πλάνο, σαν να διασχίζω ένα κτίριο πόρτα πόρτα. Γιατί αυτό είναι κατά βάθος: ένα τεράστιο κτίριο γεμάτο πόρτες, γραφεία, διαδρόμους και ανθρώπους που αποφασίζουν ποιος μπαίνει και ποιος μένει έξω.

Πρώτα, δυο λόγια για το πώς δουλεύω. Είμαι στιχουργός, συνθέτης και μουσικός παραγωγός, καλλιτεχνικός διευθυντής και CEO της δικής μου ανεξάρτητης δισκογραφικής, της MIKE SAIN'T LOUIS. Γράφω όλους τους στίχους μου. Η μουσική και η φωνητική ερμηνεία δημιουργούνται με τεχνητή νοημοσύνη, που τη χρησιμοποιώ ως εργαλείο παραγωγής και ενορχήστρωσης. Η λέξη, η ιδέα και η καλλιτεχνική κατεύθυνση είναι δικές μου. Γι' αυτό λέω για τον εαυτό μου ότι είμαι «ο πρώτος τραγουδοποιός ΤΝ». Και ναι, ξέρω ότι αυτό ακριβώς είναι που κάποιοι θα έλεγαν πως «δεν μετράει».

Ο μετρονόμος στο στούντιο χορού

Το βίντεο ανοίγει σε ένα στούντιο χορού λουσμένο σε μπλε φως. Στο βάθος, ένας καθρέφτης σε όλο τον τοίχο και μια μπάρα μπαλέτου. Στο κέντρο, όρθια, μια γυναίκα με μακρύ σκούρο φόρεμα απλώνει τα χέρια. Γύρω της, τέσσερις άντρες με γκρι ρούχα κάθονται στο πάτωμα και την κοιτάζουν. Μπροστά της, ένας ξύλινος μετρονόμος, από τους παλιούς, χτυπά τον ρυθμό.

Μου αρέσει πολύ που όλα ξεκινούν από έναν μετρονόμο. Είναι το αντικείμενο που σου λέει αν είσαι στον χρόνο ή όχι. Δεν ακούει τι παίζεις, δεν τον νοιάζει αν βγαίνει από μέσα σου· μετράει μόνο αν χωράς στον ρυθμό που όρισε κάποιος πριν από σένα. Είναι ο πρώτος θυρωρός του βίντεο, και δεν είναι καν άνθρωπος. Είναι ένας κανόνας που έγινε μηχανή.

Οι πόρτες με τα λευκά γάντια

Το δεύτερο πλάνο είναι εκείνο που συνοψίζει ολόκληρο το τραγούδι. Δύο φύλλα μιας παλιάς ξύλινης πόρτας, με χρυσά σκαλιστά πόμολα. Από πίσω, χέρια με λευκά γάντια τα κρατούν. Ανάμεσα μένει μια σκοτεινή χαραμάδα, και μέσα της αστράφτει ένα φως, σαν προβολέας στο βάθος μιας σκηνής.

Τα χέρια κλείνουν. Η χαραμάδα στενεύει.

Δεν βλέπουμε πρόσωπο. Βλέπουμε μόνο το γάντι, και το γάντι τα λέει όλα. Είναι το γάντι του μπάτλερ, του θυρωρού στο μεγάλο ξενοδοχείο, εκείνου που υπηρετεί σε ένα σπίτι που δεν είναι δικό του αλλά αποφασίζει ποιος περνάει το κατώφλι. Και ταυτόχρονα είναι το γάντι εκείνου που δεν θέλει να λερωθεί. Το ρεφρέν ξεκινά ακριβώς από αυτή την ιδέα: «shutting every door». Το βίντεο δεν χρειάστηκε να επινοήσει μεταφορά. Έβαλε την πόρτα.

Οι φωτογράφοι στο σούρουπο

Μετά έρχεται ένας τοίχος από φωτογράφους. Πρώτα κόντρα στο φως, σε έναν ουρανό μωβ και πορτοκαλί, με τις κάμερες στον ώμο και όλους τους φακούς στραμμένους προς την ίδια πλευρά. Μετά πιο κοντά, νύχτα, με αναμμένους προβολείς.

Δεν ξέρουμε ποιον φωτογραφίζουν. Βλέπουμε το βλέμμα της ομάδας, το μπλοκ. Η κρίση δεν έρχεται πάντα από έναν άνθρωπο· μερικές φορές έρχεται από ένα πλήθος που κοιτάζει προς το ίδιο σημείο και αποφασίζει μαζί τι αξίζει μια φωτογραφία. Για κάποιον σαν εμένα, που βγάζει τραγούδια χωρίς νονούς, αυτή η σειρά από κάμερες είναι γνώριμη εικόνα. Όχι επειδή με κυνηγούν οι φωτογράφοι, καθόλου. Αλλά επειδή έτσι μοιάζει στο μυαλό μου η προσοχή: ένας τοίχος που κοιτάζει αλλού.

Το αγόρι με τα ακουστικά

Σε μια άλλη αίθουσα, ένα αγόρι με μαύρο μπλουζάκι κάθεται σε ένα τραπέζι, σε δωμάτιο ντυμένο με μπλε αφρώδες υλικό, σαν στούντιο ηχογράφησης. Φοράει ακουστικά. Κοιτάζει χαμηλά, συγκεντρωμένο. Ακούει.

Είναι από τα λίγα πλάνα όπου κάποιος ακούει πραγματικά. Κι όμως, ο στίχος που ηχεί γύρω του λέει το αντίθετο: μιλά για κάποιον που αποφαίνεται ότι κάτι δεν είναι τέχνη και την ίδια στιγμή κλείνει τα αυτιά του. Μου αρέσει να σκέφτομαι αυτό το αγόρι ως το αντίβαρο όλων των άλλων. Σε ένα βίντεο γεμάτο κριτές που αποφασίζουν πριν ακούσουν, εκείνος είναι ο μόνος που πρώτα ακούει. Αν μου ζητούσατε να διαλέξω έναν θεατή για τα τραγούδια μου, θα διάλεγα αυτόν. Δεν χρειάζομαι κάποιον να μου πει ότι ό,τι κάνω είναι τέχνη. Χρειάζομαι κάποιον που να βάλει τα ακουστικά πριν βγάλει την ετυμηγορία.

Γιατί το γράφω για τους αναγνώστες στην Ελλάδα

Δεν θα ισχυριστώ ότι ξέρω τη μουσική σκηνή της Ελλάδας. Ξέρω όμως ότι παντού υπάρχουν πόρτες με λευκά γάντια, και παντού υπάρχει κάποιος που προσπαθεί να μπει χωρίς σύσταση. Αν είσαι queer και φτιάχνεις κάτι μόνος σου, αυτό το βίντεο είναι για σένα. Δεν σου υπόσχεται ότι η πόρτα θα ανοίξει. Σου λέει ότι μπορείς να φτιάξεις το δικό σου κτίριο.

Αυτό έκανα με το PLANETA GAYFOLK: 273 σινγκλ και πάνω από 280 βιντεοκλίπ μέσα σε περίπου δύο χρόνια, χωρίς δισκογραφική και χωρίς μεσάζοντες. Μια τριλογία —«Descubierto un nuevo planeta llamado GAYFOLK», «Ojalá se pudiera viajar a GAYFOLK» και «El día de la liberación»— για ένα ταξίδι προς έναν πλανήτη όπου ο καθένας μπορεί να ζει όπως είναι.

Πού θα με ακούσετε

Όλη μου η μουσική ακούγεται και κατεβαίνει δωρεάν, με τους στίχους κάθε τραγουδιού, στο https://mikesaintlouis.com. Τη βρίσκετε επίσης στο Spotify, στο Deezer και στις κύριες πλατφόρμες. Περισσότερα στο blog μου: https://mikesaintlouis.com/blog/puertas-con-guante-blanco-el-videoclip-de-gatekeeping-del-metronomo-a-la-pasarela-con-notas

Λίγα λόγια για τον Mike Sain't Louis

Εναλλακτικός indie καλλιτέχνης με βάση τη Μαδρίτη, που συστήνεται ως «ο πρώτος τραγουδοποιός ΤΝ». Γράφει queer εναλλακτική ποπ με χιούμορ και camp, από ηλεκτροπόπ μέχρι κόπλα και μπαλάντα, στα ισπανικά αλλά και στα αγγλικά, γαλλικά ή πορτογαλικά. Πολλοί τον ανακάλυψαν το 2024, όταν το «Tan Cateto» έγινε viral στο TikTok.

Επικοινωνία για τον Τύπο

info@mikesaintlouis.com · https://mikesaintlouis.com · Instagram: @planetagayfolk