O home que miraba a rúa desde dentro: perfil de Mike Sain't Louis a través das fiestras dos seus videoclips

Madrid, 25 de outubro de 2026. Se lle pedisen escoller un só obxecto para resumir os anos malos, Mike Sain't Louis non escollería unha cama, nin unha botella, nin un teléfono. Escollería unha fiestra. Durante moito tempo, conta, a súa relación co mundo pasou por un rectángulo de vidro: desde alí vía a xente ir e vir, a rúa cambiar de luz, os pisos de enfronte acenderse e apagarse. El estaba dentro. O de fóra seguía sen el. E a fiestra era, ao mesmo tempo, o que o separaba e o único que o mantiña en contacto.

Ese é un bo punto de partida para retratar este artista indie alternativo de Madrid, que se presenta a si mesmo como «o primeiro cantautor IA».

Quen é

Mike Sain't Louis escribe todas as súas letras. A música e a interpretación vocal fanse con intelixencia artificial, unha ferramenta de produción e arranxos que el dirixe. Non hai discográfica: é letrista, compositor, produtor musical, director artístico e CEO do seu propio selo, MIKE SAIN'T LOUIS. Baixo o nome de PLANETA GAYFOLK publicou en arredor de dous anos 273 singles e máis de 280 videoclips, un traballo que lle levou tempo e paciencia.

O seu estilo é pop alternativo queer descarado, sen censura, con humor e moito camp, que vai do electropop á copla e da balada ao pop alternativo, con cancións en español e tamén en inglés, francés ou portugués. Moita xente coñeceuno en 2024, cando «Tan Cateto» se fixo viral en TikTok.

Pero o perfil quedaría coxo sen a outra metade. Mike contou publicamente que, con axuda profesional, converte en música anos de relacións con parellas narcisistas, para dar visibilidade ao abuso psicolóxico e ás súas pegadas na saúde mental, e para que quen o vive se sinta visto e crido.

Un descubrimento por accidente

As fiestras apareceron sen buscalas. Mike estaba revisando os seus videoclips con calma, un tras outro, á procura doutra cousa, cando se decatou de que estaban en todas partes: fiestras de guillotina, ventás sobre unha cidade de noite, ollos de boi, vidros empañados, persianas que cortan a luz en tiras. E case sempre con alguén ao lado que non remata de asomarse.

«O planeta inventeino para poder contar o que me pasaba», escribe no seu blog. Planeta Gayfolk é o mundo das súas cancións; as fiestras, polo que se ve, eran a súa fronteira.

A canción feita de negacións

O percorrido comeza pola que el considera probablemente a súa letra máis espida, «No me aparece una ilusión». Case todas as frases empezan por «non». Non hai chistes nin personaxes, nin unha historia con principio e fin. Hai un estado contado desde dentro, cunha estrofa que regresa unha e outra vez, como regresa un pensamento que non te deixa en paz. O primeiro verso di, en castelán:

No me apetece salir de la habitación

Para Mike é, literalmente, unha frase sobre fiestras. Cando non che apetece saír do cuarto, o único que che queda do exterior é o que entra polo vidro: a luz da mañá, o ruído da rúa, o cheiro da choiva. O videoclip entendeuno antes ca el. En tres minutos longos case non hai plano sen unha fiestra preto, e case ningún personaxe a cruza.

Tres imaxes para un estado de ánimo

A primeira: un home de pé xunto a unha fiestra de guillotina, nunha habitación sen luz, case a contraluz, coa man apoiada no peitoril. Non mira de todo cara a fóra, tampouco se aparta. «Pareceume a postura exacta da indecisión», escribe Mike. «Eu pasei meses nesa postura, mirando a rúa coma se fose outro país». A fiestra está pechada pero non ten cortinas. Cando estás así, di, non te agochas de todo: quedas nun sitio onde se te podería ver, por se alguén mira. Case nunca mira ninguén.

A segunda: unha persiana que deixa pasar a luz en franxas douradas sobre unha mesa de cociña, onde un home ten a cabeza apoiada entre os brazos. Para Mike, a persiana é a versión cotiá da tristeza. Non é un muro nin unha cela; é un obxecto que ti mesmo baixas. Moitos días daquela época foron así, coa persiana a medio baixar: abondo para saber se era de día, non tanto como para que o sol molestase.

A terceira: un home encollido no chan, debaixo dunha fiestra con visillos brancos, abrazado aos xeonllos. A luz chégalle ás costas pero non á cara. Mike ve nesa composición algo moi duro e algo tenro á vez: o personaxe escolleu o sitio máis próximo á luz para derrubarse, como se unha parte del soubese que de aí pode vir algo.

Por que interesa en Galicia

En Galicia sábese ben o que é pasar días mirando a choiva tras un vidro. Sen inventar vínculos que non existen, as imaxes que describe Mike Sain't Louis falan unha lingua que aquí se entende sen tradución: a das tardes grises que non acaban de decidir se van chover. Para o público galego que busca pop alternativo queer con verdade e sen poses, este artista ofrece humor cando toca e unha franqueza pouco habitual cando non.

Onde escoitar

Toda a música de Mike Sain't Louis, incluída «No me aparece una ilusión», escóitase e descárgase de balde en https://mikesaintlouis.com, coa letra de cada canción. Tamén está en Spotify, Deezer e as principais plataformas. O texto completo sobre as fiestras pódese ler no seu blog: https://mikesaintlouis.com/blog/una-ventana-de-guillotina-un-ojo-de-buey-rosa-y-una-mano-en-el-vidrio-mojado-las-ventanas-de-planeta-gayfolk

Sobre Mike Sain't Louis

Mike Sain't Louis traballa desde Madrid nun proxecto indie alternativo que bautizou como PLANETA GAYFOLK e que el mesmo resume nunha etiqueta: «o primeiro cantautor IA». As palabras, a idea e a dirección artística son súas; a intelixencia artificial é a ferramenta coa que produce. A súa triloxía GAYFOLK —«Descubierto un nuevo planeta llamado GAYFOLK», «Ojalá se pudiera viajar a GAYFOLK» e «El día de la liberación»— narra a viaxe a un planeta onde cada persoa pode vivir tal como é. Fala de amor, desamor, exnoivos, veciñas lareteiras, vida queer en España, liberación e saúde mental.

Contacto de prensa

Correo: info@mikesaintlouis.com Web: https://mikesaintlouis.com Instagram: @planetagayfolk