Escoitei dúas veces a mesma conta pendente e non me sobrou ningunha: «Karma», segundo Mike Sain't Louis

Madrid, 25 de outubro de 2026.

Confeso que cheguei a «Karma (Versión Alternativa)» co prexuízo de quen ve a palabra «alternativa» entre parénteses e pensa: remix, recheo, cousa para completistas. Saín dela convencido do contrario, porque a primeira liña colleume co garda baixado.

«que te den un puñetazo al día»

Un puñazo ao día. Así, coa regularidade da barra de pan ou do café de máquina da oficina. E repítese: unha, dúas, tres veces, sen estrofa de presentación nin guitarriña que te prepare. Entras na canción e xa che están a pegar.

Quen está detrás

Para quen non o coñeza: Mike Sain't Louis é un artista indie alternativo con base en Madrid que se presenta como «o primeiro cantautor IA». Escribe todas as letras, e a música e a interpretación vocal xéranse con ferramentas de intelixencia artificial como Suno. Iso el explícao sen rodeos no seu blog: o que pon sobre a mesa son as palabras, a idea, o título, a portada e a decisión do que sae e do que non. É tamén director artístico e CEO do seu propio selo independente, MIKE SAIN'T LOUIS, sen discográfica nin intermediarios.

Despois de escoitala lin o artigo que lle dedicou, e entendín algo do que me pasara. Escribe que esa entrada en seco é o máis parecido que sabe facer ao que ocorre na vida real cando unha lembranza te asalta na cola do supermercado: non avisa, non pide permiso, non agarda a que deixes a cesta no chan. Recoñecín a escena. Seguro que ti tamén.

A mesma historia, outro corpo

No primeiro disco da súa triloxía, «Descubierto un nuevo planeta llamado GAYFOLK», hai unha «Karma» e hai esta «Versión Alternativa». E preto anda outra irmá, «Un puñetazo al día», que xa no título di de que pé coxea. Mike adiántase á crítica: si, repítese. «Igual que se repite alguén que saíu dunha relación que o deixou tocado», escribe. Cóntallo á irmá o luns, á amiga o mércores, á psicóloga o venres e ao camareiro do bar de abaixo o sábado. E cada vez cóntao un pouco distinto.

Esa é a clave que me faltaba. Non é a mesma historia contada igual. É a mesma historia contada por alguén que ese día se ergueu cun corpo diferente. Hai mañás de rabia, tardes de cansazo e noites de retranca nas que o mesmo trauma parece de sainete. As tres son verdade, di, e unha canción honesta non ten por que escoller unha e tirar as outras ao lixo.

Gustoume moito unha das regras que ten colgadas na súa páxina «Sobre»: unha canción gardada nun caixón non lle serve a ninguén. El engádelle unha coletilla: unha ferida gardada nun caixón tampouco. Apodrece. E cando abres o caixón un ano despois, o cheiro é peor ca ao principio.

Por iso saca as dúas versións. Que o oínte escolla a que lle vai co seu día, ou que as poña seguidas. Eu fixen iso. Non me sobrou ningunha.

O verso do «superado»

Hai un verso no medio da canción que el chama o centro de gravidade, o que a sostén. Fala de pensar que aquilo xa era parte do pasado:

«y ya estaba superado»

Superado. Mike rise da palabra: soalle a frase de taza de almorzo, a nivel dun xogo do móbil con medalliña e confeti. «Parabéns, superaches o teu ex. Seguinte pantalla». E explica por que non funciona así. Un día estás estupendo, mercaches unhas zapatillas novas, a veciña díche que tes boa cara, e de súpeto un perfume no metro, unha canción na radio do taxi, un anuncio de voos baratos ou unha foto que che ensina o algoritmo devólvente á casa de saída. E a casa de saída non é un sitio neutro: hai alguén dentro dándoche un puñazo. Todos os días.

Aí entendín o título. O karma non ten présa. Mike prefire confiar nel antes que nas súas propias mans, e mesmo conta que lle meteu mojo e gofio a unha letra que fala de dor. Non vou desvelar como; mellor escoitalo.

Por que me parece importante

Non é só unha canción de desamor. Detrás dela hai un propósito que o artista contou publicamente: con axuda profesional, converte en música anos de relacións con parellas narcisistas, para dar visibilidade ao abuso psicolóxico e ás súas pegadas na saúde mental, e para que quen o vive se sinta visto e crido. Escoitando «Karma» sentín exactamente iso: que alguén describía sen adornos unha cousa que adoita contarse mal.

Para quen le isto desde Galicia

Aquí sabemos ben o que é contar a mesma historia mil veces, en cada lareira e en cada barra, e que cada versión diga algo novo. Esa maneira de rir da propia desgraza sen restarlle peso, esa retranca, está moi presente nesta canción, aínda que estea en castelán. A súa proposta —pop alternativo queer, descarado e camp, que vai do electropop á copla e á balada— fala de amor, exnoivos, veciñas rexoubeiras e liberación cunha franqueza pouco habitual.

Onde escoitala

Toda a música de Mike Sain't Louis pódese escoitar e descargar de balde, coa letra de cada canción, en https://mikesaintlouis.com. Tamén está en Spotify, Deezer e as principais plataformas. O artigo completo, no seu blog: https://mikesaintlouis.com/blog/el-karma-no-tiene-prisa-por-que-escribi-dos-veces-la-misma-cuenta-pendiente

Acerca de Mike Sain't Louis

Letrista, compositor e produtor musical, Mike Sain't Louis construíu en arredor de dous anos PLANETA GAYFOLK: 273 sinxelos e máis de 280 videoclips repartidos nunha triloxía —«Descubierto un nuevo planeta llamado GAYFOLK», «Ojalá se pudiera viajar a GAYFOLK» e «El día de la liberación»— que viaxa cara a un planeta onde cada persoa pode vivir tal como é. Moita xente descubriuno en 2024, cando «Tan Cateto» se fixo viral en TikTok.

Contacto de prensa

Correo: info@mikesaintlouis.com Web: https://mikesaintlouis.com Instagram: @planetagayfolk