Een microfoon die niemand gebruikt en twee nummers die het van je overnemen: een middag met de verdriet-hymnes van Mike Sain't Louis

Madrid, 25 oktober 2026 – Ik moet iets bekennen: ik ben geen liefhebber van liefdesverdrietliedjes. Ze zijn me meestal te zoet, te zielig, te veel violen. Daarom zette ik met enige argwaan de koptelefoon op voor Mike Sain't Louis, de indie-alternatieve artiest uit Madrid die zichzelf ‘de eerste AI-singer-songwriter’ noemt. Twee nummers, had ik me voorgenomen. Het werden er twee, maar ik heb ze elk een keer of zes gedraaid.

Wie er achter de knoppen zit

Eerst de feiten, want die doen ertoe. Mike Sain't Louis woont in Madrid en schrijft al zijn teksten zelf. Hij is componist, muziekproducent, artistiek leider en CEO van zijn eigen onafhankelijke label, MIKE SAIN'T LOUIS. Geen platenmaatschappij, geen tussenpersonen. De muziek en de vocale uitvoering maakt hij met kunstmatige intelligentie, die hij inzet als productie- en arrangeergereedschap. De stem in zijn nummers is dus niet de zijne; het woord, het idee en de artistieke regie wel.

Op de foto bij dit stuk staat hij in een opnamestudio, in een bordeauxrood fluwelen colbert over een zwart shirt. Naast hem een studiomicrofoon met popfilter, achter hem een mengpaneel en houten lamellen tegen de muur. Het is een mooi beeld, en ook een eerlijk beeld als je weet hoe hij werkt: die microfoon is decor. Zijn instrument is de tekst.

In ongeveer twee jaar bouwde hij zo PLANETA GAYFOLK: 273 singles en meer dan 280 videoclips, plus een trilogie die als één reis is bedoeld – ‘Descubierto un nuevo planeta llamado GAYFOLK’, ‘Ojalá se pudiera viajar a GAYFOLK’ en ‘El día de la liberación’ – naar een planeet waar iedereen kan leven zoals hij is.

Nummer één: wie er komt als je er niet meer bent

Ik begon met ‘Nadie hablará de mí cuando haya muerto’ – ‘Niemand zal over me praten als ik dood ben’. Een titel als een deur die in je gezicht dichtvalt.

De tekst telt af. Twee vrienden, hooguit. Misschien één. Familie: moeder, vader, de laatste partner, die uiteindelijk, en met reden, ook vertrekt. En de mensen die zullen zeggen dat hij zich een genie waande. Daarna komt een beeld dat iedereen die de Spaanse televisie kent meteen herkent: iemand die op zijn graf springt om te controleren of hij echt dood en begraven is, net als het personage Antonio Recio overkwam in een populaire comedyserie. Na twee weken is alles verleden tijd, en is het alsof je nooit hebt bestaan.

Wat me trof, is dat het nummer geen medelijden vraagt. Het is droog, bijna administratief, en juist daardoor gaat het pijn doen. Het refrein herhaalt alleen de titel. Meer hoeft niet. Je hoort iemand die de eenzaamheid na een stukgelopen relatie zo nuchter opsomt dat het een soort strijdlied wordt: als niemand over me praat, dan doe ik het zelf.

‘Dat nummer gaat over de angst dat je voor niemand belangrijk bent,’ vertelt Mike. ‘Toen het af was, was ik er in elk geval voor mezelf. Dat is al iets.’

Nummer twee: nog een bombardement

Het tweede nummer, ‘Otro bombardeo’, is korter en rauwer. Hier geen ironie meer. ‘Estoy tan triste’, begint het – ik ben zo verdrietig – en ik kan niet ophouden met huilen. Dan de vraag die iedereen kent die uit een slechte relatie komt: wie kan ik nog vertrouwen, als iedereen me zo slecht behandelt? En de twijfel die het venijnigst is: is het waar dat ik een slachtoffer ben, en dat mijn ‘lyrische verhaal’ inmiddels vermoeit?

Dat laatste vind ik briljant, en ik gebruik dat woord niet vaak. Het is precies de stem die je na zo’n relatie in je hoofd overhoudt: de stem die zegt dat je overdrijft, dat je zeurt, dat niemand je verhaal nog wil horen. Mike zet die stem midden in zijn eigen refrein. Hij kan niet nog een bombardement aan, zegt het nummer, en ontsnappen kan hier ook niet. Aan het eind breekt het woord voor ‘verdragen’ zelfs in tweeën, als een snik die de zin niet haalt.

En toch: als je het nummer drie keer gehoord hebt, zing je het refrein mee. Zo werkt dat met hymnes. Ze maken van een eenzame zin iets wat je samen kunt zeggen.

Waarom dit in Nederland aankomt

Mike heeft publiekelijk verteld dat hij, met professionele hulp, jaren van relaties met narcistische partners omzet in muziek. Hij wil psychisch en emotioneel misbruik zichtbaar maken, met de sporen die het achterlaat in de geestelijke gezondheid, zodat wie het meemaakt zich gezien en geloofd voelt.

In Nederland wordt steeds openlijker gepraat over psychisch geweld in relaties en over mentale gezondheid, ook binnen de lhbtiq+-gemeenschap. Mikes muziek sluit daar op een onverwachte manier bij aan: niet met voorlichtingstaal, maar met nummers die je om twee uur ’s nachts kunt opzetten en waarin iemand precies zegt wat jij niet durfde te zeggen.

‘Ik wil niet dat iemand mijn nummers zielig vindt,’ zegt hij. ‘Ik wil dat iemand denkt: dit herken ik, en dus ben ik niet gek.’

Luisteren en downloaden

Alle muziek van Mike Sain't Louis is te beluisteren en gratis te downloaden op https://mikesaintlouis.com, elk nummer met de volledige songtekst. Zijn werk staat ook op Spotify, Deezer en de andere grote streamingdiensten. Veel luisteraars ontdekten hem in 2024, toen ‘Tan Cateto’ viraal ging op TikTok.

Over Mike Sain't Louis

Mike Sain't Louis is een indie-alternatieve artiest uit Madrid die zichzelf ‘de eerste AI-singer-songwriter’ noemt. Hij schrijft al zijn teksten zelf en runt in zijn eentje het label MIKE SAIN'T LOUIS. Zijn universum PLANETA GAYFOLK beweegt tussen electropop, alternatieve pop, ballad en Spaanse copla, grotendeels in het Spaans maar ook in het Engels, Frans en Portugees, met humor, camp en zonder censuur. Hij schrijft over liefde, liefdesverdriet, exen, nieuwsgierige buurvrouwen, queer leven in Spanje, bevrijding en mentale gezondheid.

Perscontact

E-mail: info@mikesaintlouis.com Website: https://mikesaintlouis.com Instagram: @planetagayfolk