Skip to content
← All press releases

Países Bajos ·

Een liedje dat zichzelf waardeloos noemt en een ode aan een diva: een luisteravond met Mike Sain't Louis, de ‘eerste AI-singer-songwriter’ uit Madrid

Kroniek van een verslaggever die met vooroordelen begon: in ‘Esta canción es una mierda’ en ‘Malena’ blijkt het masker van de indie-alternatieve artiest niet te zitten waar je het verwacht

Man met dik, krullend zwart haar en baard, in een zwart gilet over een bordeauxrood overhemd met opgerolde mouwen en getatoeëerde onderarmen, staat tussen rijen rode theaterstoelen; op de achtergrond vergulde balkons en lampen.
Mike Sain't Louis tussen de rode fluwelen stoelen van een rijk versierd theater, niet op het podium maar in de zaal.

Madrid, 25 oktober 2026 – Ik begon aan deze avond met een vooroordeel, en ik geef het meteen toe. Een artiest die zichzelf “de eerste AI-singer-songwriter” noemt, dacht ik, verschuilt zich achter een machine. Een masker van software. Drie uur later, met een koptelefoon op en de songteksten open in een tweede venster, dacht ik er anders over. Er zat wel degelijk een masker in het spel. Alleen niet waar ik het had gezocht.

Wie er achter de naam zit

Mike Sain't Louis is een indie-alternatieve artiest uit Madrid. Hij schrijft al zijn teksten zelf en is componist, muziekproducent, artistiek leider en CEO van zijn eigen onafhankelijke label, MIKE SAIN'T LOUIS. Geen platenmaatschappij, geen tussenpersonen. De muziek en de vocale vertolking maakt hij met kunstmatige intelligentie, die hij gebruikt als gereedschap voor productie en arrangement. Het woord, het idee en de artistieke regie zijn van hem. In ongeveer twee jaar bouwde hij zo PLANETA GAYFOLK: 273 singles en meer dan 280 videoclips, in het Spaans en ook in het Engels, Frans en Portugees.

Veel mensen leerden hem kennen in 2024, toen ‘Tan Cateto’ viraal ging op TikTok. Ik niet. Ik begon blanco, en dat bleek een voordeel.

Eerste spiegel: een titel die terugslaat

Ik zet als eerste ‘Esta canción es una mierda’ op, vrij vertaald ‘Dit liedje is waardeloos’. Het is een titel die elke recensie overbodig maakt, en dat is precies de bedoeling. In zijn toelichting schrijft Mike Sain't Louis dat het nummer zijn antwoord is aan iedereen die oordeelt zonder te begrijpen, die kritiek geeft om de kritiek, die eerlijkheid verwart met waanzin en kunst met een formule. Het ontstond uit vermoeidheid, schrijft hij, maar ook uit gelach. De kern: als het jou stoort dat ik authentiek ben, ligt het probleem niet bij mijn liedje maar bij jouw filter.

Dat is de oudste truc uit het camp-handboek. Je spreekt de belediging zelf uit, luider dan de ander, en ze verliest haar kracht. De titel is geen zelfspot uit onzekerheid. Het is een spiegel die naar de criticus wordt gedraaid.

“Als ik de titel zelf kies, kan niemand hem nog tegen me gebruiken,” schrijft hij me later. “Je kunt een liedje dat al zegt dat het slecht is, moeilijk afkraken. Dan moet je echt gaan luisteren.”

Tweede spiegel: willen zijn als Malena

Daarna ‘Malena’, en de toon slaat om naar de dansvloer. Het nummer wisselt voortdurend tussen Engels en Spaans en draait om Malena Gracia, die de club binnenstapt en de zaal laat oplichten. Iedereen kijkt, zij regeert de nacht. Het refrein is een fanbekentenis zonder schaamte: ik wil zijn zoals Malena Gracia.

Daar zit het eerste masker. Wie wil zijn als een ander, trekt diens glans even aan als een kostuum. Dat is niets om je voor te schamen; het is wat popmuziek altijd heeft gedaan met haar diva’s. Maar dan, tegen het einde, kantelt het nummer. Er komt een woordgrap bij die alleen in het Spaans werkt: met Malena laat de verteller zijn ‘melena’ los, zijn haar. En dan staat er, midden in een discotrack:

Y aunque para ti solo soy un algoritmo Yo soy como Malena y nunca me rindo

“En ook al ben ik voor jou maar een algoritme, ik ben zoals Malena en ik geef nooit op.” Op dat moment ging mijn vooroordeel van tafel. Hij noemt de beschuldiging zelf, in zijn eigen liedje, en danst er dwars doorheen. Er volgt nog een regel die het samenvat: er is niets mis met dansen op iets anders.

Waar het masker echt zit

De kunstmatige intelligentie is bij Mike Sain't Louis geen masker. Ze is gereedschap, en hij zegt dat vanaf de eerste regel. Hij schrijft elke tekst, kiest uit de versies die het programma oplevert, gooit weg, vraagt opnieuw, tot een versie precies zegt wat hij heeft geschreven. Hij beweert nergens dat de stem de zijne is.

De echte maskers in zijn werk zijn die van mensen. Hij heeft publiekelijk verteld dat hij, met professionele hulp, jaren van relaties met narcistische partners omzet in muziek, om psychisch misbruik en de sporen daarvan in de geestelijke gezondheid zichtbaar te maken, en zodat wie het meemaakt zich gezien en geloofd voelt. “Ik heb lang met iemand geleefd die elke dag een ander gezicht opzette,” zegt hij. “Daarna heb ik geleerd dat mijn eigen gezicht goed genoeg is. Met of zonder pailletten.”

De foto bij dit stuk past daar opvallend goed bij. Hij staat in een rijk versierd theater, tussen rijen rode fluwelen stoelen, in een zwart gilet en een bordeauxrood overhemd. Niet op het podium, maar in de zaal. Alsof hij net is opgestaan om te zien hoe zijn eigen voorstelling eruitziet vanaf de plek van het publiek.

Waarom dit Nederlandse luisteraars aangaat

De discussie over kunstmatige intelligentie in de kunst wordt in Nederland net zo fel gevoerd als elders in Europa. Mike Sain't Louis biedt een zeldzaam open inkijkje: iemand die precies vertelt wat van hem is en wat niet. Bovendien maken zijn tweetalige nummers het instappen makkelijk, ook voor wie geen Spaans spreekt. En de onderwerpen – liefde, liefdesverdriet, ex-vriendjes, queer leven in Spanje, bevrijding, mentale gezondheid – hebben geen vertaling nodig.

Luisteren en downloaden

Alle muziek van Mike Sain't Louis is GRATIS te beluisteren en te downloaden op https://mikesaintlouis.com, bij elk nummer met de volledige songtekst. Zijn werk staat ook op Spotify, Deezer en de andere grote platforms. Op Instagram: @planetagayfolk.

Over Mike Sain't Louis

Mike Sain't Louis, gevestigd in Madrid, is een indie-alternatieve artiest die zichzelf ‘de eerste AI-singer-songwriter’ noemt (in het Spaans: ‘el primer cantautor IA’). Hij schrijft al zijn teksten en leidt zijn eigen label zonder tussenpersonen. Zijn GAYFOLK-trilogie – ‘Descubierto un nuevo planeta llamado GAYFOLK’, ‘Ojalá se pudiera viajar a GAYFOLK’ en ‘El día de la liberación’ – vertelt over een reis naar een planeet waar iedereen kan leven zoals hij is. Zijn stijl is brutaal, ongecensureerd, geestig en camp, van electropop tot copla en van alternatieve pop tot ballade.

Perscontact

E-mail: info@mikesaintlouis.com Website: https://mikesaintlouis.com Instagram: @planetagayfolk