Enveloppen in het prikkeldraad, een straat vol vellen papier: hoe Mike Sain't Louis van een onverstuurde brief een hele beeldtaal maakt

Madrid, 25 oktober 2026. Wanneer heeft iemand u voor het laatst een brief op papier gestuurd? Niet de bank, niet de Belastingdienst, niet het energiebedrijf, maar een mens. Voor de meeste mensen is het antwoord: lang geleden. Mike Sain't Louis, de indie-alternatieve artiest uit Madrid die zichzelf ‘de eerste AI-singer-songwriter’ noemt, herkent dat. En toch, schrijft hij, stelt hij zich de belangrijke dingen die hij ooit moest zeggen bijna altijd voor als handgeschreven tekst, gevouwen in een envelop.

Uit die gedachte komt zijn nieuwste blogstuk voort, een wandeling langs alle papieren die door zijn videoclips waaien. Want in PLANETA GAYFOLK, zijn muzikale universum van 273 singles en ruim 280 videoclips, vliegt opvallend veel papier rond. Enveloppen vallen uit de lucht, vellen blijven hangen aan hekken, bladen dwarrelen over pleinen. Het startpunt van die wandeling is één nummer: ‘La última carta’ (‘De laatste brief’).

Een tekst zonder refrein

‘La última carta’ is volgens Sain't Louis een van de meest afwijkende teksten die hij ooit schreef. Er is geen refrein, er is geen rijm. Het is precies wat de titel belooft: een brief, van begin tot eind in proza, gericht aan iemand die veel pijn heeft gedaan. Al in de eerste regel staat waarom de brief bestaat. Vrij vertaald: ik schrijf dit niet om weer met jou te praten.

‘Jarenlang dacht ik dat zo’n brief bedoeld was om gelezen te worden,’ schrijft hij. ‘Dat de ander hem zou begrijpen en spijt zou krijgen. Pas toen ik hem echt schreef, zag ik dat alleen een brief die niets terugverwacht mij kon helpen. Een brief voor mezelf.’

De tekst schiet met horten en stoten vooruit, in korte zinnen die als klappen vallen. Eén regel staat er helemaal alleen, en voor de schrijver is dat het hart van het geheel:

Fuiste tú.

‘Jij was het.’ Drie woorden in het Spaans, na jaren van twijfelen aan zichzelf. ‘Daar zit de hele brief in,’ schrijft hij.

Die zin is niet toevallig gekozen. Sain't Louis heeft publiekelijk verteld dat hij, met professionele hulp, jaren van relaties met narcistische partners omzet in muziek. Hij wil zichtbaarheid geven aan narcistisch en psychologisch misbruik en aan de sporen die dat in de geestelijke gezondheid achterlaat, zodat wie het meemaakt zich gezien en geloofd voelt. ‘La última carta’ is daarvan een van de meest directe voorbeelden.

Water op de trap, papier op de treden

De clip van ongeveer vier minuten opent met een beeld dat de maker zelf koestert: de stenen trap van een oud huis, met smeedijzeren leuningen. Over de treden stroomt water, veel water, als een kleine waterval. Op de stenen liggen doorweekte papieren, sommige vastgeplakt, andere op het punt om mee te spoelen. ‘Een huis waar je niet meer naar binnen gaat,’ noemt hij het.

Direct daarna volgt het shot dat hij als hoofdbeeld van zijn blog koos. Een metalen afrastering in een storm, regen die schuin valt, een hemel vol zwarte wolken. In het gaas zitten enveloppen en vellen papier, verfrommeld door de wind, kletsnat, niet meer in staat verder te vliegen. Er is niemand te zien.

‘Zo ziet een brief eruit die nooit verstuurd wordt,’ schrijft Sain't Louis. ‘Hij is geschreven, hij bestaat, er zit iets in. Maar hij is ergens halverwege blijven haken.’ Hij geeft toe dat hij zelf veel van zulke brieven in zijn hoofd had: zinnen die hij steeds opnieuw in gedachten schreef, verstrikt in een hek waar hij niet overheen kwam.

Een envelop zo groot als een meteoriet

Halverwege wordt de clip zwart-wit. Onder een enorme stenen boog, zoals die in de arcades van oude steden staan, daalt een reusachtige gesloten envelop langzaam draaiend naar beneden. Onderaan staat een piepklein silhouet. Later keert dezelfde boog terug, met de envelop zwevend in het midden en minuscule figuurtjes eronder, alsof ze wachten tot hij landt.

Het is de schaal die hem fascineert. De envelop is veel groter dan de mensen. ‘Zo voelen sommige brieven,’ schrijft hij. ‘Enorm, loodzwaar, groter dan wie ze schrijft of wie ze ontvangt. Een brief die alles verandert valt als een meteoriet uit de lucht, en het enige wat je kunt doen is eronder blijven staan kijken.’

Een straat waar het papier sneeuwt

Het mooiste beeld van de clip, vindt de maker zelf, is een smalle straat tussen torenhoge gebouwen, in zwart-wit en van onderaf gefilmd. Er vallen tientallen vellen papier naar beneden, als sneeuw. Donkere gevels aan weerszijden, een strook witte lucht bovenin, een straat die bedekt raakt met bladen. De vellen zweven, draaien en landen. Ook hier is geen mens te bekennen. Een variant op die papierregen speelt zich af op een plein met stenen gebouwen op de achtergrond.

In die lege straten zit volgens het blogstuk de kern van het verhaal: wat ooit een gesprek met een ander had moeten zijn, wordt een zaak tussen de schrijver en de wind.

Waarom dit Nederlandse lezers aangaat

Wie ooit een brief schreef die nooit op de post ging, zal in ‘La última carta’ iets herkennen. De Spaanse tekst is kort en kaal genoeg om met een vertaalapp naast de clip te volgen, en de beelden spreken zonder ondertiteling.

Bovendien laat Sain't Louis zien hoe een kunstenaar zonder platenmaatschappij werkt. Hij schrijft al zijn teksten zelf; muziek en vocale vertolking komen tot stand met kunstmatige intelligentie als productie-instrument. Het idee, het woord en de artistieke regie zijn van hem.

Luisteren, lezen, downloaden

‘La última carta’ is, net als de rest van de catalogus, gratis te beluisteren en te downloaden op https://mikesaintlouis.com, met de volledige tekst bij elk nummer. De muziek staat ook op Spotify, Deezer en andere grote platforms. Het volledige blogstuk over de brieven van PLANETA GAYFOLK staat op zijn website: https://mikesaintlouis.com/blog/sobres-atrapados-en-la-tormenta-y-una-calle-de-papeles-las-cartas-de-planeta-gayfolk

Over Mike Sain't Louis

Mike Sain't Louis is een indie-alternatieve artiest uit Madrid en noemt zichzelf ‘de eerste AI-singer-songwriter’. Onder de vlag PLANETA GAYFOLK bracht hij in ongeveer twee jaar 273 singles en meer dan 280 videoclips uit, verdeeld over een trilogie die als één reis is bedoeld: ‘Descubierto un nuevo planeta llamado GAYFOLK’, ‘Ojalá se pudiera viajar a GAYFOLK’ en ‘El día de la liberación’, een tocht naar een planeet waar ieder mens kan leven zoals hij is. Zijn queer alternatieve pop beweegt tussen electropop, copla en ballade, in het Spaans en ook in het Engels, Frans of Portugees. In 2024 ging ‘Tan Cateto’ viraal op TikTok. Hij runt zijn eigen label, zonder tussenpersonen.

Perscontact

E-mail: info@mikesaintlouis.com Website: https://mikesaintlouis.com Instagram: @planetagayfolk