Een avond lang op weg naar planeet GAYFOLK: hoe ik met twee liedjes van Mike Sain't Louis de horizon over ging

Madrid, 25 oktober 2026. Ik begon met het plan om twee liedjes te beluisteren en een paar aantekeningen te maken. Het werd een reis. Niet omdat het zo bedoeld was, maar omdat Mike Sain't Louis zijn muziek bouwt als een sterrenkaart: wie één punt aanklikt, ziet er meteen drie andere oplichten. Ergens tussen het eerste en het tweede nummer zat ik, figuurlijk, al in een ruimteschip.

Voor wie hem nog niet kent: Mike Sain't Louis is een indie-alternatieve artiest uit Madrid die zich ‘de eerste AI-singer-songwriter’ noemt. Hij schrijft al zijn teksten en is componist, muziekproducent, artistiek directeur en CEO van zijn eigen onafhankelijke label, MIKE SAIN'T LOUIS, zonder platenmaatschappij en zonder tussenpersonen. Muziek en vocale vertolking worden gemaakt met kunstmatige intelligentie, die hij als productiegereedschap aanstuurt. De woorden, het idee en de artistieke regie zijn van hem. In ongeveer twee jaar bouwde hij zo PLANETA GAYFOLK: 273 singles en meer dan 280 videoclips.

Eerst de kaart, dan de reis

Ik open de website en zie meteen dat het geen losse verzameling liedjes is. Er is een trilogie, drie albums die als één reis zijn bedacht. Het eerste heet ‘Descubierto un nuevo planeta llamado GAYFOLK’, een nieuwe planeet ontdekt. Het tweede, ‘Ojalá se pudiera viajar a GAYFOLK’, is het verlangen om erheen te kunnen. Het derde, ‘El día de la liberación’, is de aankomst: de dag van de bevrijding, op een planeet waar iedereen kan leven zoals hij is.

Het is een eenvoudige metafoor, en juist daarom werkt hij. Een planeet is ver weg. Je moet er een schip voor hebben, een horizon over, een baan om de aarde verlaten. Wie ooit heeft gedacht dat de plek waar hij kon zijn wie hij is lichtjaren verderop lag, begrijpt het meteen.

“GAYFOLK is geen ontsnapping”, zegt Mike Sain't Louis over zijn universum. “Het is een plek die je in je hoofd bouwt tot je hem ook buiten je hoofd durft te zoeken.”

Eerste halte: een vriendje met een chip

Het eerste nummer dat ik opzet is ‘Mi último ex era una IA disfrazada’. De titel is al een grap op zichzelf, van een artiest die openlijk met AI werkt. De tekst redeneert met een bijna kinderlijke logica: het is beter om een vriendje te maken met kunstmatige intelligentie, want dat vertelt je altijd de waarheid, antwoordt eerlijk en bedriegt je niet. Het enige wat het je niet kan geven, zijn kussen en omhelzingen.

En dan komt de draai die me hardop laat lachen: “¿Entonces mi último ex era una IA disfrazada?” Was mijn laatste ex dan een vermomde AI? Eentje bij wie toevallig de verraadchip haperde, of bij wie ooit een onderdeel is vervangen.

Ik luister het twee keer. Onder de grap zit iets wat niet grappig is: het idee dat een machine betrouwbaarder zou zijn dan een mens van wie je hield. De machine wordt hier geen bedreiging, maar een spiegel.

Tweede halte: wallen tot op de grond

Het tweede nummer, ‘Por qué él no llora’, begint met een naam, Ylenia Padilla, en een onverwachte verklaring van solidariteit. De verteller begrijpt haar, steunt haar publiekelijk, zegt zelfs dat hij ook ‘Padilla’ is. Waarom? Omdat ook hij weleens het gevoel heeft gehad “que todo el mundo me ha fallado”, dat iedereen hem in de steek liet, op het verkeerdste moment.

Tussen de coupletten zoemt een lange, woordloze neurie, alsof de tekst even op adem moet komen. Pas tegen het einde komt de vraag uit de titel: waarom huilt hij niet? Waarom heeft de een wallen tot op de grond, terwijl de ander pronkt met een nieuwe tatoeage? Het is de oneerlijke boekhouding van elke breuk, verpakt in een refrein dat je blijft hangen.

Hier begrijp ik ook waar de planeet voor dient. De liedjes van Mike Sain't Louis gaan over liefde, liefdesverdriet en exen, over het queer leven in Spanje en over geestelijke gezondheid. Met professionele hulp zet hij jaren van relaties met narcistische partners om in muziek, zo heeft hij publiekelijk verteld, om psychisch misbruik en de sporen daarvan zichtbaar te maken, en zodat wie het meemaakt zich gezien en geloofd voelt. Het ruimteschip is geen vlucht. Het is een manier om afstand te nemen en van boven te kijken.

“Soms moet je eerst een planeet verzinnen om te zien hoe klein degene was die je pijn deed”, zegt hij.

Thuiskomst aan de rivier

Op de foto die bij dit verslag hoort, loopt hij over een brug bij zonsondergang, de stad achter zich, de rivier onder zich. Het is geen ruimtestation, maar het voelt na deze avond wel als een overstap: tussen twee oevers, tussen licht en donker.

Waarom dit Nederlandse luisteraars kan aanspreken? Omdat zijn humor, ondanks de Spaanse teksten, verrassend goed reist. Zijn catalogus bevat ook nummers in het Engels, Frans en Portugees, en zijn publiek zit vooral in Europa en Latijns-Amerika. Wie houdt van liedjes die tegelijk lachen en pijn doen, voelt zich op GAYFOLK snel thuis. Veel luisteraars ontdekten hem in 2024, toen ‘Tan Cateto’ viraal ging op TikTok.

Luisteren en downloaden

Beide nummers en de rest van de catalogus zijn gratis te beluisteren en te downloaden op https://mikesaintlouis.com, met de volledige songtekst bij elk liedje. Zijn muziek staat ook op Spotify, Deezer en de belangrijkste platforms.

Over Mike Sain't Louis

Mike Sain't Louis is een indie-alternatieve tekstschrijver uit Madrid die zijn eigen label helemaal zelf runt. Zijn brutale, ongecensureerde queer pop zit vol humor en camp en beweegt van electropop en Spaanse copla tot ballade en alternatieve pop. Met de GAYFOLK-trilogie vertelt hij één doorlopend verhaal over de reis naar een planeet waar niemand zich hoeft te verantwoorden voor wie hij is.

Perscontact

E-mail: info@mikesaintlouis.com Website: https://mikesaintlouis.com Instagram: @planetagayfolk