Dansen waar je anders alleen doorheen loopt: een middag lang kijken en luisteren naar de gangen van Mike Sain't Louis

Madrid, 25 oktober 2026 – Niemand woont in een gang. Met die zin begint Mike Sain't Louis een nieuwe tekst op zijn blog, en ik blijf er langer bij hangen dan ik had verwacht. Gangen zijn plekken waar je doorheen loopt zonder te kijken, op weg naar een andere kamer. Je bent er nog niet waar je heen gaat, en niet meer waar je was. De indie-alternatieve artiest uit Madrid, die zichzelf ‘de eerste AI-singer-songwriter’ noemt, gebruikt de videoclip van ‘Hipnótico robótico’ als gids door de gangen van zijn eigen wereld, Planeta Gayfolk. Ik zet de clip aan, leg zijn tekst ernaast en loop mee.

Drie minuten en dertien seconden

De clip staat sinds woensdag 17 september 2025 op YouTube en duurt drie minuten en dertien seconden. Het nummer hoort bij ‘El día de la liberación’, het derde album van zijn GAYFOLK-trilogie. De songtekst is nog niet gepubliceerd, schrijft hij, dus houdt hij zich aan wat je ziet. Dat lijkt me een eerlijke afspraak, en ik houd me eraan.

Wat je ziet, is vanaf het eerste beeld beweging. Een man met ontbloot bovenlijf danst terwijl elektrische flitsen zich om zijn armen kronkelen, alsof de muziek letterlijk stroom is. De titel doet de rest. Hypnotisch, omdat het ritme je vastpakt. Robotisch, omdat de bewegingen exact zijn, bijna mechanisch. En de ruimtes waarin gedanst wordt zijn net zo geometrisch: rechte gangen, glazen zalen, precieze platforms.

Twee hoofden boven het asfalt

Een van de eerste beelden speelt zich af in een echte straat, tussen oude gebouwen van een paar verdiepingen. Ter hoogte van de tweede verdieping zweven twee enorme hoofden van metallic groen, als robotstandbeelden, die elkaar aankijken. Daaronder danst een vrouw in een rode jurk op het asfalt, gehuld in rook.

Mike Sain't Louis noemt de straat ‘de gang van de stad’, de meest alledaagse gang die er is. De twee reuzen doen niets, ze kijken alleen. Het doet hem denken aan het gevoel dat hij vroeger had zodra hij buiten kwam: dat iedereen naar hem keek. ‘En de vrouw in het rood blijft gewoon dansen,’ schrijft hij. ‘De reuzenhoofden kunnen haar niets schelen. Dat wil ik leren.’

Ik spoel terug en kijk opnieuw. Het klopt: zij kijkt niet één keer omhoog.

Een gang die je om je middel draagt

Rond seconde 13 zie ik een danseres in een donkere zaal, binnen een paar ringen van blauw licht die op heuphoogte zweven, als een hoepel van neon. Achter haar loopt een horizontale streep oranje licht over de muur. In zijn tekst wordt dat een gang die zo klein is geworden dat hij als een cirkel om het lichaam past. Je hoeft er niet meer doorheen; je draagt hem. En zij voelt zich er niet in gevangen, ze draait erin rond als in speelgoed.

Later loopt een danser door een tunnel van blauwe ringen die achter elkaar de diepte in verdwijnen. Hetzelfde idee, vermenigvuldigd: ringen die eerst omsluiten en dan een weg worden. Speel met je grenzen in plaats van eronder te lijden, lees ik tussen de regels. Het is geen slogan; het staat gewoon in beeld.

De roze neongang

Dan de gang waar het hem om gaat, en die in de clip bijna een personage is. Een lange corridor met gladde muren, roze en blauwe neonlijnen die in de verte verdwijnen, een vloer die glanst alsof hij nat is en alle lichten weerkaatst. Aan het eind een deur van wit licht.

Door die gang danst een man in het zwart, alleen. Hij loopt niet, hij danst: draait, stopt, gooit een arm uit, zet een stap vooruit en twee terug. Wat elders een wandeling van tien seconden zou zijn, wordt een hele choreografie. Tegen het einde, rond seconde 187, komt hij terug, dichterbij, met de lichtlijnen die langs hem heen glijden.

Hier wordt de tekst persoonlijk. Als kind vond Mike Sain't Louis gangen eindeloos lang en een beetje eng. Als volwassene, in slechte periodes, waren ze de enige ruimte in huis die hij nog aflegde: van de kamer naar de badkamer, van de badkamer naar de kamer. ‘Een gang kan een heel smalle gevangenis zijn,’ schrijft hij. ‘Maar het kan ook een dansvloer zijn.’ Ik merk dat ik de clip daarna anders bekijk. Het gaat niet over decor. Het gaat over wat je doet met de ruimte die je hebt.

De titel van zijn blogstuk belooft nog een glazen opslagruimte en een stad van printplaten. Die laat ik voor wie zelf de wandeling wil maken.

Waarom dit in Nederland werkt

Nederland heeft een publiek dat clubcultuur, elektronische muziek en visueel denkende artiesten serieus neemt, en dat gewend is aan muziek die buiten de grote labels om ontstaat. ‘Hipnótico robótico’ past in dat landschap: een dansnummer met een duidelijk beeld en een persoonlijk verhaal erachter. De artiest zelf brengt alles uit via zijn eigen onafhankelijke label, zonder platenmaatschappij of tussenpersonen. Dat de foto bij dit stuk hem in een platenwinkel laat zien, tussen bakken vinyl, voelt bijna als een knipoog.

Wie schrijft wat

Voor de duidelijkheid, omdat het ertoe doet: Mike Sain't Louis schrijft al zijn teksten, componeert en produceert. De muziek en de vocale uitvoering worden met kunstmatige intelligentie gemaakt, als productie- en arrangeertool. Het idee, de woorden en de artistieke regie zijn van hem, en bij elk nummer bedenkt hij ook een videoclip. Zijn project PLANETA GAYFOLK telt 273 singles en meer dan 280 clips, gebouwd in zo'n twee jaar werk.

Luisteren en downloaden

Alle muziek van Mike Sain't Louis is gratis te beluisteren én te downloaden op mikesaintlouis.com, met bij elk nummer de tekst. Daarnaast staat ze op Spotify, Deezer en de grote streamingplatforms. De volledige wandeling door de gangen lees je op zijn blog.

Over Mike Sain't Louis

Mike Sain't Louis is een indie-alternatieve artiest uit Madrid die zich presenteert als ‘de eerste AI-singer-songwriter’. Hij is tekstschrijver, componist, producer, artistiek leider en CEO van zijn eigen label, MIKE SAIN'T LOUIS. Zijn queer, brutale en ongecensureerde nummers gaan van electropop tot copla en van ballade tot alternatieve pop, in het Spaans, Engels, Frans of Portugees. Zijn GAYFOLK-trilogie – ‘Descubierto un nuevo planeta llamado GAYFOLK’, ‘Ojalá se pudiera viajar a GAYFOLK’ en ‘El día de la liberación’ – is één reis naar een planeet waar iedereen kan leven zoals hij is. In 2024 ging ‘Tan Cateto’ viraal op TikTok.

Perscontact

E-mail: info@mikesaintlouis.com Website: https://mikesaintlouis.com Instagram: @planetagayfolk